moich pismach, opowiadałem o barbarzyńcach i ich niekończących się bitwach z demonami lodowatej północy oraz poświęcałem całe strony czarodziejom z Caldeum, władającym pierwotnymi siłami składającymi się na rzeczywistość. Jednak umiejętności tych bohaterów są niczym, w porównaniu do potęgi Bibliotekarzy (Archivist) z Zachodniej Marchii. Te odważne jednostki wkraczają na pole bitwy uzbrojone w księgę i pióro, nie chroniąc się w zaklętych płytach czy zwojach łańcuchów, tylko w wiedzy, chowanej i pielęgnowanej od pokoleń. Bibliotekarze nie walczą tylko za naszą przyszłość, ale też o naszą przeszłość.

To w ruinach wielkiego niegdyś miasta Travincal, po raz pierwszy spotkałem Bibliotekarza. Podczas eksploracji od dawna już opuszczonej świątyni, moją uwagę zwróciło tańczące światło małej pochodni, przedzierające się przez odległe wrota oraz człowieczy głos, gdy już się trochę zbliżyłem. W powietrzu dało się wyczuć wiszące rychłe niebezpieczeństwo, napięcie, które zjeżyło włosy na mym karku. Z sercem w gardle, podszedłem odrobinę bliżej, wdzięczny za ukrycie długim cieniom otaczających mnie arkad. Wtedy go ujrzałem.

Był otoczony, kształty wiszących nad nim zagrożeń poczynały go przesłaniać. Włosy w nieładzie i zmierzwione, złączone ręce, pocięte i poplamione. Miał w sobie jednak najwyższą pewność co do skrywanej w sobie gwałtowności, przedzierającej się ku wolności, z każdym kolejnym cieniem, grożącej mu potworności. Wyskoczył nagle, z dłońmi chwytającymi skórzanego spoiwa zaatakowanego wroga.

Oko Bibliotekarza poczęło szukać, słabości, luki w obronie. Z okrutną nagłością, jego ręce opadły przeciwnika i porażający trzask przeszył powietrze. Ze złamanym grzbietem, księga leżała nieruchomo w delikatnym teraz uchwycie Bibliotekarza. Unosząc jej pozbawioną już życia formę ku słabemu światłu, stronice starożytnego tomiska otwarły się, ujawniając nagą postać skrywanych sekretów. Spamiętałem odczytane przez niego słowa i religijny zapał w jego głosie: „Tu, początek swój ma pierwsza kronika świętego Akarat’a, proroka Zakarum…” A na półkach otaczających wojowniczego skrybę, kolejne prastare inkunabuły, czekał podobny los.

Przepełnia mnie wielki szacunek dla tych archiwistów, tych wojowników mitu i legendy. Znamy ich imiona: Alimet Dwa Pióra, mistrz objaśnienia w lewej i prawej dłoni; Morienne Pisząca, akuszerka, której poezja skradła serca królów i wielkich tyranów doprowadzała do łez; i jeszcze Salazar Cid, Mistrz Transkrypcji z Gea Kul, którego bombastyczne pisarstwo, znane jest we wszystkich landach Dwóch Mórz i nawet dalej. Jednak to jest tylko garstka wybranych. Wielu jest członków tej prawej konfraterni a ich szeregi rosną z każdym dniem.

W tych mrocznych dniach, których nadejście antycypuję, wiele zostanie rozstrzygnięte przy pomocy miecza i topora, stali i zaklęcia, przekonany jestem jednak, że to w księdze i zwoju, leży nadzieja na nasze przetrwanie.

O autorze.

Abd al-Hazir jest cenionym dżentelmenem, historykiem oraz uczonym. Ostatnio podjął się niespotykanego zadania: zbadania, klasyfikacji i złożenia w całość, informacji o unikalnych miejscach i istotach zamieszkujących nasz świat

*To jest naturalnie prima aprylisowy żart Blizzard’a z 2010 roku.