ojna z żarliwymi armiami Wschodniej Marchii, zakończyła się straszliwym pogromem. Z zupełnie rozbitą armią Khanduras przez przeważającą liczebne i defensywnie siłą Wschodniej Marchii, Lachdanan zebrał czym prędzej tych, którzy nie zginęli lub nie zostali pochwyceni i zarządził odwrót do azylu w Khanduras. Wróciwszy do Tristram, zastali je w strzępach.

Król Leoric, pogrążony w meandrach szaleństwa, na wieść o zaginięciu swojego jedynego syna, wpadł w okrutną wściekłość. Po przeczesaniu wioski z garstką strażników z klasztoru, Leoric zasądził o winie mieszkańców miasteczka, oskarżając ich o uprowadzenie dziecka i ukrycie go przed swym ojcem. Choć mieszkańcy zaprzeczyli wiedzy o miejscu pobytu Księcia Albrecht’a, Leoric był przekonany, że uknuto tutaj spisek przeciwko niemu i wszyscy zamieszani w proceder mieszkańcy, zostaną surowo ukarani za tą zdradę. Tajemnicze zniknięcie Arcybiskupa Łazarza, sprawiło, że Król nie miał w miasteczku nikogo, kogo mógłby poprosić o radę. Opanowany przez żal i demencję, Leoric stracił wielu z mieszkańców miasteczka pod zbrodnią zdrady stanu.

Wróciwszy by stanąć przed swym Królem, Lachdanan, wraz ze swoimi ocalałymi kompanami został zaatakowany przez pozostałych strażników Leoric’a. Wierząc,  że Lachdanan jest w jakiś sposób powiązany ze spiskiem mieszkańców, Leoric zażądał ich śmierci. Zdawszy sobie sprawę ze szaleństwa swego monarchy, Lachdanan kazał się swoim ludziom bronić. Wynikająca z tego bitwa zabrała ich wszystkich prosto do hal okrytego mrokiem Monastyru, przynosząc ze sobą ostateczne skalanie tego niegdyś świętego sanktuarium Horadrim‘ów. Lachdanan odniósł pyrrusowe zwycięstwo, zostając zmuszonym do wybicia wszystkich obrońców Leoric’a.

Otoczywszy swego opętanego Króla, poczęli błagać go o wytłumaczenie się z popełnionych zbrodni. Leoric splunął na ich prośby, oskarżając o zdradę przeciwko koronie i samemu Światłu. Lachdanan powoli zbliżył się do swego Króla, ze smutkiem dobywając miecza. Pełen żalu i gniewu, ze swym honorem rozproszonym między wiatrami, Lachdanan wtopił swój miecz w skurczone, czarne serce Leoric’a.

Niegdyś szlachetny Król zawył w przeraźliwym śmiertelnym skowycie, poddając się doszczętnie swemu szaleństwu, przeklął tych, którzy domniemanie go zdradzili. Zawezwawszy moce Ciemności, na których zwalczanie poświęcił całe swe życie, Leoric skazał Lachdanan’a i jego towarzyszy na wieczne potępienie. W ostatnim ulotnym momencie w sercu Monastyru, wszystko co kiedykolwiek było honorowe i cnotliwe pośród mężów Khanduras, zostało strzaskane na wieki.